Ruchliwy węzeł drogowy Stella-Sawickiego, Kraków. Dwupoziomowe skrzyżowanie, wydzielony przejazd dla tramwajów, po kilka pasów ruchu w każdym kierunku. Rozkosznie nieuporządkowana grupa około trzydziestu maluchów, poganiana przez trzy panie wychowawczynie, wchodzi na jezdnię na czerwonym świetle. Zdumieni kierowcy patrzą z niedowierzeniam, jak część dzieci na pasach, część gdzieś w pobliżu, niekoniecznie równolegle do tych pasów, przemieszcza się krokiem a to swawolnym, a to roztargnionym, a to frywolnie zaczepnym, w kierunku Osiedla II Pułku Lotniczego.
Po przejściu przez jezdnię następuje wyraźna reorganizacja szyku. Na środku skweru, w zacisznym, pełnym zieleni miejscu przy stole do tenisa stołowego i ławeczkach, dwie z pań nerwowo doprowadzają dzieci do porządku, ustawiają je w pary, liczą. Od razu przychodzi mi do głowy, że po ryzykownej przeprawie przez ulicę sprawdzają, ilu szkrabom udało się dotrzeć na drugą stronę, a ile poległo po drodze.
Ale nie, okazuje się, że tylko ja mam takie makabryczne wyobrażenia i jestem pesymistą. Dwie z pań po prostu ustawiają dzieci w pary, by trzecia z nich miała czas na zakup papierosów w kiosku.
Marcin Mały anglista.edu.pl
Powiem Ci, że niedługo moje dziecię zalegnie w przedszkolu i naprawdę się boję. Nawet nie o dziecko. Po prostu wiem, jakie bywają przedszkolanki…
Jestem pewien, że większość jest cudowna i ma powołanie do pracy z dziećmi. 🙂
Problem, że moje dziecko nie jest. Już kilka razy w paru placówkach dano mi do zrozumienia, że nie chcą takiego dziecka jak moje.
A to czemu??? :O
Bo prawie nie mówi i jest nieodpieluchowane.
No cóż. Może tam, gdzie byłaś, przyjmują tylko dorosłych z wyższym wykształceniem? Trzymam kciuki.