{"id":992,"date":"2013-12-31T10:01:00","date_gmt":"2013-12-31T09:01:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anglista.edu.pl\/?p=992"},"modified":"2026-01-01T12:52:06","modified_gmt":"2026-01-01T11:52:06","slug":"zakrwawieni-serdecznie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anglista.edu.pl\/?p=992","title":{"rendered":"Zakrwawieni serdecznie"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Wchodz\u0119 do pokoju i zastaj\u0119 tam Paw\u0142a<\/a> z podwini\u0119tymi r\u0119kawami, po \u0142okcie upapranego krwi\u0105. Miejscami jeszcze \u015bwie\u017c\u0105, jasn\u0105 i po\u0142yskuj\u0105c\u0105 w odbijaj\u0105cym si\u0119 od niej \u015bwietle lampy, miejscami zaschni\u0119t\u0105 ciemnymi skrzepami, sklejaj\u0105cymi w\u0142osy na jego r\u0119kach. Na m\u00f3j widok zmienia si\u0119 lekko wyraz jego twarzy. Siedzi w fotelu, kt\u00f3ry nie pozwala zmieni\u0107 pozycji, a zamaszy\u015bcie roz\u0142o\u017cone oparcia silnie eksponuj\u0105 te zakrwawione r\u0119ce. Musi co\u015b z nimi zrobi\u0107, wi\u0119c przegubem d\u0142oni wyciera sobie czo\u0142o, niby od niechcenia, ale jedyny efekt to nowa, intensywnie czerwona plama i \u015bciekaj\u0105ca z niej po nosie delikatna stru\u017cka.<\/p>\n\n\n\n

Pawe\u0142<\/a> zerka na mnie i nawi\u0105zuje si\u0119 mi\u0119dzy nami swoista ni\u0107 porozumienia. Gdy – po chwili wahania – podaj\u0119 mu r\u0119k\u0119 na przywitanie, przesuwa dyskretnie wzrok pomi\u0119dzy moimi d\u0142o\u0144mi a ramionami i widzi dok\u0142adnie to samo, co u siebie. Zakrzepni\u0119te plamy obok tych jeszcze mokrych, ma\u0142e zaschni\u0119te strupki, kt\u00f3re z daleka mo\u017cna pomyli\u0107 z pieprzykami na ciele.<\/p>\n\n\n\n

Nie umiemy ze sob\u0105 rozmawia\u0107, a mo\u017ce nie mamy o czym, ale na u\u0142amek sekundy przed tym, gdy cisza mog\u0142aby si\u0119 sta\u0107 niezr\u0119czna, do pokoju wchodzi kto\u015b jeszcze<\/a>. Jest – jak zawsze – u\u015bmiechni\u0119ty i spokojny, ma nonszalancko rozpi\u0119t\u0105, jaskrawo pomara\u0144czow\u0105 koszul\u0119, a na klatce piersiowej d\u0142ug\u0105 i \u015bwie\u017c\u0105 blizn\u0119, a mo\u017ce nawet otwart\u0105 ran\u0119. Tak, to w niej zanurzali\u015bmy z Paw\u0142em<\/a> nasze d\u0142onie, si\u0119gali\u015bmy do serca i dotykali\u015bmy go, by sprawdzi\u0107, jak bije. Nowo przyby\u0142y siada i beztrosko opowiada o tym, co dzieje si\u0119 w tej chwili w s\u0105siednim pokoju. Patrzy nam prosto w oczy swym pogodnym spojrzeniem i czujemy obaj rado\u015b\u0107 i g\u0142\u0119bokie zaufanie do niego.<\/p>\n\n\n\n

Gdy nasz wzrok spotyka si\u0119 ponownie na chwil\u0119, zdajemy sobie spraw\u0119 z blizn na naszych piersiach i dopinamy obaj szybko guziki koszul. Jest wieczorna godzina, \u015bwiat\u0142o w pokoju jest ciep\u0142e i naturalne, jeste\u015bmy szcz\u0119\u015bliwi. Jest kto\u015b, kto ufa nam bezgranicznie i kto chce, by\u015bmy go chwytali za serce od czasu do czasu. Jest kto\u015b, komu my ufamy i w kogo wierzymy. Miejcie kogo\u015b takiego wszyscy w Nowym Roku.<\/p>\n\n\n\n

Paw\u0142owi<\/a> i Sylwii<\/a>, z wiadomej okazji, prosto z serca moc dobrych \u017cycze\u0144.<\/em><\/p>\n\n\n\n