By\u0142em na czwartym roku anglistyki, w malowniczym zameczku w Waterloo pod Bruksel\u0105 z grup\u0105 student\u00f3w z mojej uczelni, a tak\u017ce z mi\u0142\u0105 paczk\u0105 Rosjan i Arab\u00f3w, studiowali\u015bmy sobie w ramach wymiany na brukselskiej uczelni kszta\u0142c\u0105cej t\u0142umaczy. To by\u0142a wymiana w ramach Sokratesa, takiego \u00f3wczesnego Erasmusa.
Od abstynent\u00f3w Arab\u00f3w uczyli\u015bmy si\u0119 pi\u0107 whisky, po kt\u00f3rym nie mieli\u015bmy kaca, a z Dymitrim, studentem z Moskwy, zamkn\u0105\u0142em si\u0119 kiedy\u015b w pokoju i udawali\u015bmy, \u017ce mnie jednemu uda\u0142o si\u0119 go poderwa\u0107, chocia\u017c marzy\u0142y o nim wszystkie nasze kole\u017canki. Ola by\u0142a tak rozgoryczona, \u017ce wali\u0142a w drzwi pokoju, w kt\u00f3rym mieszka\u0142em z Januszem, nie dowierzaj\u0105c w to, co faktycznie w og\u00f3le nie mia\u0142o miejsca. Spor\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 moich studi\u00f3w w Brukseli stanowi\u0142y pobyty w Amsterdamie u mojego przyjaciela Wojtka, kt\u00f3ry by\u0142 potem \u015bwiadkiem na moim \u015blubie, podobnie jak Janusz sp\u0119dzi\u0142 sporo czasu u brata w Stuttgarcie. Wraz ze studentami z innych kraj\u00f3w zepsuli\u015bmy belgijsk\u0105 mikrofal\u00f3wk\u0119, bo podgrzewali\u015bmy w niej konserwy w puszkach. Na ko\u0144cu korytarza mieszka\u0142a Amerykanka, od kt\u00f3rej po\u017cyczy\u0142em kas\u0119 na autobus do Polski na \u015bwi\u0119ta. Gdy chcia\u0142o si\u0119 porozmawia\u0107 z rodzicami lub ze znajomymi w Polsce, trzeba si\u0119 by\u0142o ustawi\u0107 w d\u0142ugiej kolejce do stacjonarnego telefonu przy klatce schodowej.<\/p>\n\n\n\n
Kt\u00f3rego\u015b dnia Julia, germanistka, zada\u0142a nam trudne pytanie, jak to si\u0119 mianowicie pisze po angielsku „komputer przeno\u015bny”. Czy „laptop”, \u017ce niby na kolanach si\u0119 go trzyma, czy „labtop”, \u017ce taki laboratoryjny. Po d\u0142u\u017cszej dyskusji doszli\u015bmy wszyscy wsp\u00f3lnie do wniosku, \u017ce – cho\u0107 pocz\u0105tkowo mieli\u015bmy w\u0105tpliwo\u015bci – jeste\u015bmy pewni, \u017ce „labtop”. Z pewnymi siebie minami powiedzieli\u015bmy Julii, \u017ce na pewno „labtop”. Tak, na pewno. Wydawa\u0142o nam si\u0119, \u017ce podj\u0119li\u015bmy bardzo m\u0105dr\u0105 decyzj\u0119, a Julia by\u0142a pewna, \u017ce mamy racj\u0119. W ko\u0144cu dzi\u015b niekt\u00f3rzy z nas maj\u0105 doktorat, niekt\u00f3rzy s\u0105 habilitowani, dla Julii ju\u017c w\u00f3wczas byli\u015bmy autorytetami i darzy\u0142a nas zaufaniem. Nie by\u0142o internetu, a do najbli\u017cszego sklepu sz\u0142o si\u0119 przez park ze dwa kilometry.<\/p>\n\n\n\n
W radio bez przerwy lecia\u0142 Coolio i „Gangsta’s Paradise”, ale to by\u0142y dla mnie najlepsze lata mojego \u017cycia i nigdy ich nie zapomn\u0119. A ta piosenka pozostanie dla mnie jednym z najwi\u0119kszych przeb\u00f3j\u00f3w na mojej prywatnej li\u015bcie, obok Toski <\/em>Pucciniego i Requiem <\/em>Mozarta.<\/p>\n\n\n\n Dzisiaj ucz\u0119 angielskiego student\u00f3w informatyki stosowanej, a moi byli studenci mieszkaj\u0105 w Amsterdamie, Bristolu, Dublinie, Edynburgu, Glasgow, Londynie, Los Angeles, Nowym Jorku, San Francisco i Sidney. No comment.<\/p>\n\n\n\n