{"id":1984,"date":"2015-06-02T00:02:06","date_gmt":"2015-06-01T22:02:06","guid":{"rendered":"http:\/\/www.anglista.edu.pl\/?p=1984"},"modified":"2015-06-06T00:26:23","modified_gmt":"2015-06-05T22:26:23","slug":"odlatujemy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.anglista.edu.pl\/?p=1984","title":{"rendered":"Odlatujemy"},"content":{"rendered":"

<\/a><\/P>
\nNic nie jest wieczne. Nikt nie jest niezast\u0105piony. Mamy swoje zobowi\u0105zania, kredyty, k\u0142opoty. Ale \u015bwiat idzie do przodu i nie ma racji bytu dyskusja o tym, czy \u015bwiat ma si\u0119 przejmowa\u0107 naszymi problemami i pomaga\u0107 nam w ich rozwi\u0105zywaniu.
\nPo dziewi\u0119tnastu latach odejd\u0119 z pracy, dosta\u0142em wypowiedzenie. Nie ja jeden, bo demografia i rynek rz\u0105dz\u0105 si\u0119 swoimi prawami bez \u017cadnej lito\u015bci. To, co przyjdzie, co po nas nastanie, niekoniecznie b\u0119dzie gorsze.
\nStaj\u0119 z boku i patrz\u0119 na to, co si\u0119 dzieje (nie ka\u017cdy mo\u017ce sobie na to pozwoli\u0107, wi\u0119c nie dziwi\u0119 si\u0119 osobom otrzymuj\u0105cym wypowiedzenia, \u017ce ponosz\u0105 je nerwy), i czuj\u0119 – prawd\u0119 powiedziawszy – spok\u00f3j. My\u015bl\u0119 sobie, \u017ce m\u00f3j lot jest i tak sp\u00f3\u017aniony. Ostatni uczniowie, kt\u00f3rzy puszczaliby za mn\u0105 papierowe samolociki, sko\u0144czyli szko\u0142\u0119 dwa lata temu. Dzi\u015b nikt nie pami\u0119ta ju\u017c ich osi\u0105gni\u0119\u0107, nikt nie pami\u0119ta, \u017ce po\u0142owa klasy zdawa\u0142a rozszerzon\u0105 matur\u0119, ani tego, \u017ce niekt\u00f3rzy z nich naprawd\u0119 zdali j\u0105 co najmniej przyzwoicie.
\nSpotykam ich czasem w tramwaju, na powierzchni Ksi\u0119\u017cyca albo Marsa, chcia\u0142oby si\u0119 powiedzie\u0107, gdy cz\u0142owiek sobie przypomni, gdzie byli kilka (lub kilkana\u015bcie) lat temu. Studiuj\u0105 albo poko\u0144czyli studia, pozak\u0142adali rodziny, pracuj\u0105 w Stanach, Norwegii, Anglii, Szkocji, Nowej Zelandii. Wo\u017c\u0105 dzieci do szko\u0142y po Mo\u015bcie Brookli\u0144skim, o kt\u00f3rym ja – co najwy\u017cej – mog\u0119 pisa\u0107 wiersze<\/a>.
\nDosta\u0142em wypowiedzenie. Jestem szcz\u0119\u015bliwy i spokojny. M\u00f3j samolot w ko\u0144cu odleci. B\u0119d\u0119 mia\u0142 wi\u0119cej czasu dla Grzegorz\u00f3w, Piotrk\u00f3w i Zo\u015b, kt\u00f3rych zaniedba\u0142em w ostatnich miesi\u0105cach. Popatrzymy razem przez chmury na to, jakie skarby kryje powierzchnia ziemi. Skarby, kt\u00f3re przez dwie dekady sam wykopywa\u0142em.<\/p>\n